Dodatkowe wynagrodzenie

1. Nie jest wzbogacony.

Następuje to w chwili gdy pieniądze zostaną wydane w taki w sposób, że po stronie pracownika nie wystąpi korzyść zwiększająca jego majątek np. zostało wydane nieplanowane przyjęcie, nastąpiło pokrycie bieżących wydatków (nie zwiększonych z tego powodu), zakupiono lekarstwa,  wykupiono niezaplanowaną wcześniej wycieczkę. Dla udowodnienia wydatku nie są potrzebne faktury. Wystarczą zwykłe paragony fiskalne.

Co do wycieczki – warto pamiętać, że jeśli wycieczka była wcześniej zaplanowana a niespodziewane pieniądze tylko pozwoliły „zaoszczędzić”, to wtedy uznaje się, że pracownik jest wzbogacony. Sprawa przedstawia się odmiennie, jeśli pracownik opłacił wycieczkę dopiero po otrzymaniu dodatkowego wynagrodzenia.

2. Jeżeli nie musiał liczyć się z obowiązkiem zwrotu takiej kwoty.

Przyjmuje się, że pracodawca, który posiada u siebie wyspecjalizowane służby księgowe – wie co i kiedy wypłaca. Jeśli jest inaczej – zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego – pracodawca właśnie w sądzie będzie zobowiązany udowodnić, że pracownik miał świadomość otrzymania nienależnego wynagrodzenia.

Podkreślenia wymaga, iż powinność liczenia się z obowiązkiem zwrotu nienależnie pobranego wynagrodzenia, jest inna w przypadku takiego pracodawcy który, na mocy swojej decyzji może przyznać pracownikowi wynagrodzenie w wymiarze większym, niż wynikającym z obowiązków płacowych (np. nagroda).

Natomiast gdy pracownik otrzymał odprawę z powodu likwidacji stanowiska pracy, a następnie w sądzie domaga się przywrócenia do pracy i takie przywrócenie nastąpi, to odprawa podlega zwrotowi jako nienależne świadczenie. Podobnie jest, gdy pracownik otrzyma wynagrodzenie np. za okres przyznanego mu urlopu bezpłatnego.

Roszczenie pracodawcy przedawnia się z upływem 3 lat. Odsetki mogą być liczone wyłącznie od dnia wezwania pracownika do zwrotu. Kwota nienależnego wynagrodzenia nie może być potrącona z kolejnego wynagrodzenia pracownika bez jego zgody.